Letsel

De vinger op de zere plek

John raakte in 2008 betrokken bij een omvangrijke letselschadezaak nadat zijn moeder bij een bedrijfsongeval haar vingers verloor. Hij raakte verstrikt in een spel met bizarre spelregels, maar John gaf zich niet zomaar gewonnen. Lees op deze site over zijn ervaringen en doe er je voordeel mee…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het was eind 2015 en een vriendin zei me: “Ik heb een verhaal voor je, dat wil je niet weten. Het gaat om John, die heeft heel wat meegemaakt. Hij wil er een boek over laten schrijven en hij gaat jou daarover bellen.”

Een boek schrijven, het is nogal wat! Ik vroeg me af wat voor verhaal hij zou hebben.

Zou dat echt genoeg zijn voor een boek? En, niet onbelangrijk in dit geval: zou het klikken? Een boek schrijven betekent dat je diep gaat, alle vragen moet willen beantwoorden. Dat is moeilijk voor de ondervraagde, maar als iemand je niet ligt, is het niet te doen.

 

Ik hoefde niet lang op zijn telefoontje te wachten. John is iemand die van aanpakken houdt, in dit geval zeker. We spraken af om samen te lunchen en we ontmoetten elkaar voor het eerst in januari. Gelukkig klikte het meteen. Ik houd van de Rotterdamse mentaliteit en John is zonder twijfel een echte Rotterdammer. 

 

John probeerde me tijdens de lunch een samenvatting te geven van wat er allemaal was gebeurd, maar dat mislukte. Het werd een uitgebreid en lang gesprek. 

 

De moeder van John kreeg een ongeluk op het werk waarbij ze blijvend letsel opliep. Ze raakte een vinger kwijt en kampte als gevolg daarvan met helse pijnen. De situatie leidde tot een conflict met de werkgever, maar ook tot een slepende letselschadezaak. John, die binnen zijn familie betiteld kan worden als de regelneef en de probleemoplosser, begeleidde zijn moeder hierbij en belandde in allerlei absurde situaties. In de jaren dat hij ermee bezig was, ontwikkelde hij zich tot een ware ervaringsdeskundige en daarom wilde hij het boek laten schrijven, zei hij.

 

Ik was verbaasd – verbijsterd! - over wat John me allemaal verteld had. Ik moest het verhaal echt even laten bezinken.Terwijl ik naar huis reed, voelde ik van alles door elkaar. Ik vond het een tragisch, maar tegelijkertijd met vlagen ook een amusant verhaal. Ik dacht: hier zit echt een boek in! Dit boek moet geschreven worden.

 

We zijn nu al heel wat maandjes verder, het boek neemt steeds duidelijkere vormen aan en John en ik hebben nauw contact. Ik ondervraag hem over van alles en nog wat en telkens weer hoor ik details waarvan ik van mijn stoel afval. Van verwondering, van ergernis, maar zeker ook van het lachen.

 

Een boek schrijven. Het is niet niks, maar nog steeds - en steeds meer - ben ik ervan overtuigd: dit boek moet er gewoon komen. Voor iedereen die met letselschade te maken heeft of ermee te maken zal krijgen. En helaas: het kan iedereen overkomen, ook jou. Maar dan zul jij, door Johns verhaal te lezen, de vinger al op de zere plek weten te leggen.