Letsel

De vinger op de zere plek

John raakte in 2008 betrokken bij een omvangrijke letselschadezaak nadat zijn moeder bij een bedrijfsongeval haar vingers verloor. Hij raakte verstrikt in een spel met bizarre spelregels, maar John gaf zich niet zomaar gewonnen. Lees op deze site over zijn ervaringen en doe er je voordeel mee…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Natuurlijk zie ik regelmatig een nieuwsbericht langskomen dat over letselschade gaat. Zo ken ik een verhaal over een mevrouw met een whiplash van wie er tijdens de rechtszaak foto’s en filmpjes werden getoond waar zij op een paard zat. Deze ‘bewijzen’ moesten aantonen dat er niets aan de hand was met de bewuste vrouw.

Ze kon toch gewoon paardrijden? Naar mijn idee zeggen dat soort bewijzen niet zo veel.

 

Als je ziek bent of iets mankeert, betekent dat niet dat je helemaal niets meer kan. Het betekent wel dat alles meer moeite kost. Wie weet heeft de vrouw na het paardrijden wel twee dagen op bed moeten liggen om bij te komen, maar dat vertellen dat soort foto’s en filmpjes natuurlijk niet. Ze schetsen wel een beeld van iemand, een beeld dat helemaal verkeerd zou kunnen zijn, maar dat wel kwaad bloed zet. Je wordt als slachtoffer neergezet als een fraudeur.

 

Ik ben er bijna zeker van dat het rechercheren in onze situatie ook is gebeurd. Ik had er al zo veel over gehoord en over gelezen, dat ik erop bedacht was. De verzekeraars zouden het vast en zeker heel graag willen weten als mijn moeder Coby ondanks het letsel aan haar vinger achter de haringkraam zou staan, die ik samen met mijn ouders runde.

Ik heb behoorlijk vaak heel ‘geïnteresseerde’ en nieuwsgierige klanten aan de haringkraam gehad.

“Sta je hier alleen? Elke dag? Wie werken hier nog meer?”

“Goh, dus je hebt de haringkraam met je ouders? Wat doet je moeder dan?”

Niet in de kraam staan, dat is een ding wat zeker is. Zelfs niet voor de lol, en ook niet voor kleine werkzaamheden zoals geld tellen, de klanten te woord te staan of om met haar goede hand een doekje over de vitrine te halen.

 

Zeker weten dat ze het bij ons hebben gedaan, weet ik natuurlijk niet. Je kan er moeilijk de vinger achter krijgen. Maar om gezeik te voorkomen, hebben we besloten dat Coby bij de kraam uit de buurt zou blijven. Dat het goed is dat Coby niet meer in de kraam heeft gestaan, is onlangs duidelijk geworden.

Eén van onze medewerkers in de kraam lijkt van veraf blijkbaar wat op mijn moeder. Een oude bekende van ons - iemand die te scharen valt onder de wederpartij met wie we te maken hebben gehad - reed op een dag langs de kraam en was ervan overtuigd dat mijn moeder er stond. Misschien had de dame in kwestie haar bril niet op, of zag ze gewoon wat ze wilde zien, maar mijn moeder is daar echt niet geweest. De vrouw probeerde er via de voormalig werkgever van mijn moeder iets mee te doen door er melding van te maken. Waarom is me een raadsel, want de zaak is juridisch afgesloten. In principe mag mijn moeder Coby nu doen wat ze wil, al staat ze heel de dag in de kraam. Sommige mensen denken daar dus anders over. Als je letsel hebt en daarvoor een vergoeding hebt ontvangen, kan en mag je niets meer, behalve achter de geraniums zitten. En doe dat dan ook maar gewoon, want ze houden je in de gaten, dat blijkt maar weer. Ook nadat de strijd achter de rug lijkt te zijn.