Letsel

De vinger op de zere plek

John raakte in 2008 betrokken bij een omvangrijke letselschadezaak nadat zijn moeder bij een bedrijfsongeval haar vingers verloor. Hij raakte verstrikt in een spel met bizarre spelregels, maar John gaf zich niet zomaar gewonnen. Lees op deze site over zijn ervaringen en doe er je voordeel mee…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vorige week reed ik naar mijn werk. Nét even iets te laat, dus ik trapte het pedaal diep in. 

In de verte zag ik een zebrapad opdoemen. Er stond een oude mevrouw met een rollator te wachten om over te steken.

Bijna bij het zebrapad aangekomen, sprong mijn licht op rood. En twee tellen later sprong haar licht op groen.

 

Ze kwam vanuit stilstand tot beweging en zette haar eerste stap het zebrapad op...Maar ja, ik had haast en zij heeft heel de dag de tijd, dus ik gaf gas bij en kon haar nog net ontwijken. Ze was nog zo brutaal om op haar voorhoofd te wijzen.

'Ze' zouden eens een gedragscode moeten maken voor bejaarde voetgangers met groen licht. Want die hebben totaal geen idee van wat er omgaat in de wereld van de jonge man met haast. De tijd van klakkeloos oversteken met groen licht is voorbij.

 

Bovenstaande metafoor is zo ongeveer de aanleiding voor de Gedragscode Behandeling Letselschade. Je mag ervan uitgaan dat advocaten beschikken over een bovenmatige intelligentie. Toch ontdekte ik een gedragscode die advocaten onder andere voorschrijft hoe je om moet gaan met slachtoffers in een letselschadezaak. In 2006 is deze vastgesteld, toen heette het Code Tilburg. In 2012 is hij aangevuld met wat ze noemen ‘de medische paragraaf’ en werd het de Gedragscode Behandeling Letselschade. Natuurlijk zijn er punten uit de gedragscode die goed zijn om vastgesteld te hebben, maar als je als verzekeraar/ advocaat opgedrongen moet worden dat je fatsoenlijk en met respect voor het slachtoffer een zaak dient te behandelen, dan is je moreel kompas zoek. De goede verzekeraar is de goede en de kwade verzekeraar is de kwade.

 

Het moment dat ik voor het eerst kennis nam van de GBL zal ik niet snel vergeten. Van de twintig beginselen in de GBL hield de wederpartij er in ons geval zich aan geen één!

 

De gedragscode is een richtlijn die de afwikkeling van letselschadezaken moet bevorderen. En omdat geen zaak hetzelfde is, is dit vaak complexe materie. De GBL is een pleister op een grote wond. Het voorziet in mijn ogen niet ter voorkoming van de wantoestanden die plaatsvinden in de wereld van de letselschade. Er zitten namelijk geen sancties op, er is geen handhaving.

 

In de letselschade is er per definitie nooit sprake van een level playing field: er is geen gelijk speelveld. Verzekeraars hebben het groot kapitaal en hebben geen enkele emotie bij het feit dat een zaak maar voortduurt. Zij kunnen eindeloos rekken en procederen en willen dat ook. Zij hebben een heel wespennest aan experts, juristen, advocaten, medisch adviseurs en andere behandelaren die zich één doel hebben gesteld: de uit te keren schade zo laag mogelijk houden.

 

En het slachtoffer? Die raakt financieel uitgehold. Hoe langer een zaak duurt, des te groter is het effect op het slachtoffer. Niet alleen is de bevoorschotting over het algemeen beroerd – dus de financiële middelen raken op -, ook de advocaten van de slachtoffers moeten soms bergen verzetten om de buitengerechtelijke kosten betaald te krijgen. Dat alleen al zou voor een slachtoffer reden kunnen zijn om akkoord te gaan met een veel te lage uitkering, alleen al om van alle ellende af te zijn. Terwijl volhouden soms gewoon een betere optie is, ondanks dat advocaten doorgaans zeker niet houden aan de bepalingen die zijn opgesteld in de GBL. Waarom zouden ze ook?